28-06-07

Weemoed naar wat nooit komen zal

99 gedachten tegelijk alweer. En niets is dan beter dan op café gaan met Fernando Pessoa maar, bij permanente ontstentenis van de grootste aller schrijver-filosofen, mijn geliefden reeds in dromenland, en veel te ver van al mijn vrienden die misschien nog wakker zijn, dien ik het heel alleen te houden op een grijze avondlucht, doorkruist door het ruisen van een oude populier. Ook niet slecht trouwens. Pastis erbij, dubbel geluk (lekker en de muggen blijven weg).

Pessoa 10 jaar

Ik weet niet of Pessoa sympathiek was, en ik zal het ook nooit weten.

Had Pessoa nog geleefd, ik had hem zeker gecontacteerd, al was hij dan iemand die veel liever met rust gelaten werd. Ik had niet aangedrongen, maar vooraf geduldig gezocht naar die ene zin die aandringen niet nodig had gemaakt, die ene zin die hem, een man van weinig woorden, tot denken zou aanzetten, nieuwsgierig zou doen worden naar me. Het had zeker een beleefde zin moeten zijn, maar ook een uitdagende, en er hangt een heel slap koordje tussen beide. Het hangt dan af van de evenwichtsstok of men valt of niet.

Pessoa zou wellicht een webblog gehad hebben, en uiteraard anoniem, of liever: heteroniem. http://alvaro-sotemaior.bloga.pt, of zoiets, klikbaar, ondoorgrondelijk. Pessoa zou absolutamente deelgenomen hebben aan het SETI project - hij was geweldig geïnteresseerd in astronomie, wat toch ook enigszins vreemd is, want astronomie is macro-studie, en ik ken Pessoa voornamelijk als een groots beschrijver van de micro-mens, of minder dan micro, als degene die zag wat weinig anderen zagen. Als de ziener van zichzelf.

Wie had Pessoa gekend in dit leven, behalve hopelijk mij, vraag ik me soms zinloos af. Wie zijn de grote schrijvers van nu, wie de grote denkers? Dat weten we niet. We kunnen gissen, maar heel zeker weten zullen we het maar over pakweg honderd jaar. Die tand des tijds, weet je wel. Fado-muzikanten, dat staat echter wel vast. Misia, Christina Branco, Fernando Lameirinhas, Dulce Pontes. Hij had gedaan wat hij toen gedaan heeft. Schrijven, denken, uitgevers afwimpelen. Op café gaan, te veel drinken en fado beluisteren.

Het land weinig of niet verlaten, omdat reizen volgens hem in je hoofd zit, en niet in de werkelijke ruimte, Boekhouder zijn, of een gelijkaardige duffe kantoorjob. Belastingscontroleur. Ik zeg maar iets. Hij had ons niet verrast bij leven. Come to think of it, ik had hem niet gekend. Niemand zou hem hebben gekend. Hij was tijdens zijn leven anoniem geweest. In 2076, bij zijn dood, had men op zijn schrijfkamer een kist vol velletjes papier gevonden. Met grootse literatuur. Men had versteld gestaan. Belletjes zouden gaan rinkelen zijn.

Hij had één vrouw het hoofd op hol gebracht, en daarmee bijna ook het zijne. Maar op een broeierige avond in een groezelige Portugese flat had hij haar bekend dat hij literatuur altijd belangrijker zou vinden, en hoezeer zijn hart ook brak, dat hij daarin tenminste eerlijk wilde zijn. Hij had haar nog één keer op haar voorhoofd gekust, de laatste keer dat hij een vrouw zou aanraken, en had zich dan tenslotte omgedraaid, en was verdwenen in de nauwe steegjes van Lissabon, met nieuwe verzen in zijn hoofd en, uren later, alweer te veel rode wijn.

10:03 Gepost door Ninguem in Droompartijen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: astronomie, micro, macro |  Facebook |